Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Το πανέμορφο Καταφύκι είναι του άλλου κόσμου.

 Το πανέμορφο Καταφύκι είναι του άλλου κόσμου. Την μητέρας και της κόρης. Με το φύσημα του αέρα, με το κράξιμο των πουλιών, φόβος απλώνεται στη φύση, ότι μπορεί να ξανανοίξει το χάσμα που κατάπιε την Περσεφόνη. Ο Παυσανίας γράφει για τον ναό στον Πρώνα, τη στοά της Ηχούς, ότι, αν φωνάξεις, ακούς τη φωνή σου μετά τρεις φορές. Όμως αυτό συμβαίνει στο Καταφύκι, στην πραγματική είσοδο του Άδη.
 Την επόμενη φορά σταθείτε λίγο πριν το γεφύρι, στραφείτε προς τα βράχια και φωνάχτε γρήγορα και πολύ δυνατά Δα-μά-τερ. Τότε θα δείτε πώς οι αποστάσεις των γκρεμών είναι τέτοιες που μόλις πεις το τερ αστραπιαία σου φέρνει ο αντίλαλος αμέσως μετά το Δα. Αν φωνάξεις λέξη με δύο συλλαβές αργεί να έλθει η πρώτη. Με τέσσαρες μπερδεύεται η τέταρτη με την πρώτη. Φωνάζεις Δαμάτερ, αμέσως μετά πεντακάθαρα ακούς Δαμάτερ και μετά από τα μακρινά κοφτά βουνά, πέρα από το γεφύρι, πάλι Δαμάτερ ξεψυχισμένα, σαν φωνή από τον Άδη, σαν φωνή που ταξιδεύει. Γιατί τρεις συλλαβές θέλει η παράδοσή μας και τρεις φορές να ακουστεί το όνομα. Στην απόγνωσή της η Περσεφόνη φώναξε τη μάνα, όπως κάθε παιδί, με τέτοια ένταση που ο αντίλαλος πήρε ολόκληρο και καθαρό το όνομα και το έστειλε από βουνό σε βουνό της χώρας μας, να τ’ ακούσει η μάνα.
Αυτόν τον Θείο τόπο ας αισθάνονται ως ντροπή τους όσοι με τη στάση τους και τις υπογραφές τους θέλησαν από τόπο Θεών να τον κάνουν λεωφόρο αυτοκινήτων και ας τον αισθάνονται ως έπαινο ο Γιάννης Βαρκαρόλης που με τους συμπατριώτες Φουρνιώτες, τους πρώτους οικολόγους του τόπου μας, διέσωσαν αμόλυντο καταφεύγοντας στο Ε΄ του ΣτΕ.
Όταν, και, αν οι περιστάσεις το φέρουν με χαρά μαζί σας για καφέ στο γιοφύρι του Καταφυκιού.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

(Δική μας η χαρά !!)