Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Ο Προφήτης: Η ταινία που γυρίστηκε στη Μονή Αυγού

argolikeseidhseis 
 Ο Δημήτρης Πούλος κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τον «Προφήτη», μία φιλόδοξη παραγωγή που αφηγείται την ιστορία ενός στρατιώτη που, εν καιρώ πολέμου, καταφτάνει σε ένα μοναστήρι, που για τις ανάγκες των γυρισμάτων επιλέχθηκε η εγκαταλειμμένη Μονή Αυγού στην Αργολίδα και ο φυσικός χώρος γύρω από αυτή, αναζητώντας τον πατέρα του.

     



Στο μοναστήριο δεν κατοικούν μοναχοί αλλά πασιφιστές που για ιδεολογικούς κυρίως λόγους δεν θέλουν να πολεμήσουν.

Κατά την παραμονή του εκεί υποψιάζεται πως όσοι βρίσκονται στο μοναστήρι, κάτι του κρύβουν. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Χρανιώτης, Μενέλαος Χαζαράκης, Στέλιος Χριστοφορίδης, Θάνος Τόμας, Γιώργος Παπαστυλιανός και η Δήμητρα Κούζα.
Το τοπίο με τις ξερολιθιές και η υποβλητική μουσική συνθέτουν ένα απόκοσμο σκηνικό, ιδανικό για να ξετυλιχθεί το κουβάρι της ιστορίας που θέλει να μας αφηγηθεί ο δημιουργός. Πόλεμος που οδηγεί σε κοσμοϊστορικές εξελίξεις έξω, πόλεμος και στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων. Οι προσωπικότητές τους έχουν τη μία όψη τονισμένη, αλλά και την αντίθετη πάντα έτοιμη να αποκαλυφθεί. Η επιλογή των ηθοποιών είναι εξαιρετική, ο καθένας υποστηρίζει το χαρακτήρα που υποδύεται απολύτως.
Ο στρατιώτης (Γιώργος Χρανιώτης) δηλώνει ότι αναζητά τον χαμένο του πατέρα, σύμβολο μιας πολύ βαθύτερης αναζήτησης. Ο ‘δάσκαλος’ του μοναστηριού πασχίζει να διατηρήσει σε όλες τις περιστάσεις την ειρήνη και την ηρεμία στη μικρή κοινότητα, ενώ κι ο ίδιος αγωνίζεται να ισορροπήσει τις εσωτερικές του αντιθέσεις, αντίφαση που υποστηρίζει με μοναδικό τρόπο ο εξαιρετικός Μενέλαος Χαζαράκης. Οι δύο αυτοί - φαινομενικά αντίθετοι, αλλά με πολλά κοινά σημεία κατά βάθος – χαρακτήρες πλαισιώνονται από άλλους, καθένας των οποίων κουβαλά τους δικούς του συμβολισμούς. Και μέσα σε όλα αυτά, μια αινιγματική και καταλυτική γυναικεία μορφή.
Το μεταφυσικό στοιχείο και οι συμβολισμοί συνυπάρχουν με τις αναφορές στη μυθολογία και στην αρχαία Ελλάδα και προσφέρουν τα μέσα για να τεθούν οι πιο δύσκολες ερωτήσεις. Απαντήσεις, ευτυχώς, δεν δίδονται. Οι διάλογοι μεστοί και γεμάτοι φιλοσοφικές αναζητήσεις, αν και σε αρκετές σκηνές αρκούν τα βλέμματα για να ‘ειπωθούν’ τα πάντα.