Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Τον δάσκαλό μου, Δημήτρη Δουρούκο, ευχαριστώ και αποχαιρετώ


Τον δάσκαλό μου, Δημήτρη Δουρούκο, ευχαριστώ
και  αποχαιρετώ με ένα ποίημα του Δροσίνη.
 
Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;

Ό,τι αγγίζομε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμομε μήπως το χάσωμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Σ’ ό,τι αγγίζουμε ακούμε και βλέπομε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό απόρριμμα
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ’ τους τάφους ανθίζει;
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως περ’ απ’ το θάνατο αρχίζει;

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ’ αυγής είναι πέρα
κι’ αν αντί  νάρθει μια νύχτα αξημέρωτη
ξημερώνει μι’ αβράδιαστη μέρα;


Μήπως είν’ η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει τη πλάνη;
Ό,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είν’ αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;
                                          Γ.Δροσίνης

και για την αντιγραφή Γιάννης Λακούτσης

(Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια)